Podaruj zeszyt najbardziej potrzebującym

A ja nie dam, nie dam nawet na jeden zeszyt! Jeśli Młodzi Demokraci, w imieniu swych dorosłych pryncypałów, poczuwają się do takiego obowiązku, to mają oczywiście rację, bo winy ich dorosłych kolegów w katastrofie polityki rodzinnej w naszym kraju są olbrzymie. I to nie tylko tych z PełO, z PiSlamu oczywiście także. Niestety, ale miałem to nieszczęście, że dzieci przyszło mi wychowywać w okresie solidarnościowo-styropianowej transformacji Polski. Kolejnym moim nieszczęściem było to, że pracę straciła tylko żona, a ja cały czas pracę miałem i na dodatek byłem tak „gigantycznie” wynagradzany, że zawsze o parę złotych przekraczałem wszelkie minima pozbawiające mnie prawa do jakiejkolwiek pomocy. Pierwsze co solidarnościowo-styropianowi herosi zrobili po przejęciu wadzy, to oczywiście zabrali tzw. rodzinne, w śmiesznej już wówczas wysokości, ale na parę zeszytów jeszcze starczające. Zrobiono to pod dyktat planu byłego tow. Balcerowicza. Odtąd, to rodzice mieli troszczyć się o swoje dzieci, a nie państwo. Państwo od tego czasu zaczęło służyć wyłącznie do tego, aby robić dobrze swym przedstawicielom rozprowadzanym wg kluczy partyjnych po tysiącach urzędów, instytucji, spółek. Ja w tym czasie nie otrzymałem żadnej pomocy, dlatego też nikomu nic nie daję tylko dlatego, że tak wypada, czy że jest taka potrzeba. Zapewne z moich podatków i opłat utrzymuje się na pewno spora gromada darmozjadów partyjno-urzędniczych, ale zapewne też jakaś kwota jest przekazywana na tzw. pomoc społeczną, za co można kupić na pewno co najmniej jeden zeszyt. I wystarczy.

Ciebie chyba powaliło.

a mi kto pomoże?

Super! Na pewno coś podrzucę :)