Piorun szuka domu

Po co tyle emocji? Zaproponowałam moim zdaniem rozsądne rozwiązanie ale widzę że problem już nie istnieje: jak rozumiem Tomasz któremu „ręce opadają”, Damianzdw który „woli zwierzęta od wrednych ludzi” i Kalina która „nie wie jak skomentować” ale jednak komentuje, przygarną z miłością wszystkie "te" psy ze schroniska, opuszczą „ten kraj” i „to miasto” i będą się nimi i ich potomstwem opiekować od poczęcia do naturalnej śmierci. Powodzenia.

Te psy faktycznie powinno się usypiac, a pieniądze przeznaczone na ich utrzymanie przekazać na dzieci, na lepsze obiady w szkołach czy w mops bo te obecne moim bombelkom średnio smakują.

Czy te psy są specjalnie rozmnażane po to aby je potem „adoptować”. Czy nie lepiej je po prostu uśpić a nie co dwa tygodnie ogłaszać że kolejny „przyjaciel” szuka domu? Co to za przyjaźń która zawsze polega na podległości? Zawsze też kończy się śliną, głupkowatym wyrazem ufnego pyska i pozycją na grzbiecie z psim ptaszkiem wystawionym na psiego pana. Relacja człowieka z psem w większej części polega na tym że wychodzi się razem na spacer po to aby twój przyjaciel przy tobie zrobił kupę, którą ty będziesz musiał zebrać do foliówki, jeszcze ciepłą. Ktoś to lubi? Gdyby trzeba było np. pójść do hospicjum i wymienić pampersa dziadkowi to pewno już nie było by takie rozkoszne. Po za tym pies to lizus i nic tego nie zmieni. Hodujmy i dbajmy o psy użytkowe, to ma sens a nie jakieś pupilki które po miesiącu nudzą się dzieciakom albo dorosłym.