Wokół majora Siemińskiego i jego saperów

Major Ludwik Napoleon Siemiński urodził się 31 stycznia 1897 roku w Krakowie. Był synem Ignacego i Stefanii. Uczył się w Krakowskich szkołach i otrzymał świadectwo dojrzałości na początku Wielkiej Wojny w roczniku 1914/15. Następnie rozpoczął studia w Wiedniu na Wydziale Budownictwa tamtejszej politechniki. Studia zostały przerwane przez wojnę powołaniem do służby w armii cesarsko-królewskiej. Jako poddany austriacki służył od 5 kwietnia 1916 do 1 listopada 1918 roku.

Dnia 2 listopada 1918 roku Ludwik Siemiński zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego w Krakowie. Został początkowo przydzielony do pociągu pancernego „Piłsudczyk” jako artylerzysta.

Od 29 kwietnia 1920 roku do końca wojny polsko-bolszewickiej dowodził plutonem w składzie 3 kompanii kolejowej. Od 5 grudnia będąc adiutantem, a później referentem Szefostwa Kolejnictwa 4. Armii, dekretem z 1 marca 1921 został mianowany podporucznikiem wojsk kolejowych. Dzień 25 września 1925 roku przyniósł kolejną zmianę, ponieważ porucznika Siemińskiego przydzielono do dywizjonu szkolnego pociągów pancernych w Jabłonnej.

Przełom w karierze wojskowej Siemińskiego nastąpił 4 września 1929 roku, kiedy rozpoczął służbę w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Był tam początkowo oficerem kompanii w batalionie podchorążych, a później przeszedł do kwatermistrzostwa Centrum i 21 października 1931 roku został wykładowcą. 

19 marca 1939 roku po raz kolejny awansował; tym razem na stopień majora, a następnie 26 kwietnia objął dowództwo nad ośrodkiem sapersko-pionierskim 10. Dywizji Piechoty w Sieradzu. Taka decyzja miała zapewne związek z ogłoszoną 23 marca 1939 roku mobilizacją alarmową. Obszar II Rzeczypospolitej podzielono na 10 Okręgów Korpusów, które po naczelnych władzach wojskowych stanowiły najważniejszy element organizacji sił zbrojnych w okresie pokoju. Sieradz położony był nad największą rzeką przepływającą przez teren Okręgu Korpusu nr IV z dowództwem w Łodzi.

W czasie wojny obronnej major Siemiński został ranny 4 września 1939 roku podczas wysadzania mostu na rz. Warcie. Został ewakuowany do szpitala do Łodzi, a następnie dalej na wschód, w wyniku czego został dostał się do niewoli sowieckiej i trafił do obozu w Kozielsku. Zginął w Katyniu najprawdopodobniej 11 kwietnia 1940 roku. Pośmiertnie został awansowany do stopnia podpułkownika.