Czuły dialog już na Placu Wolności. Dzieło Wojciecha Siudmaka dopełniło artystyczną wizję miasta

Chłopie i do tego Jezuska w stajence też gołego. Szok, niedowierzanie. Co powie proboszcz haha

A teraz wyobraźcie sobie przy tych gołych "syrenkach" choinkę bożonarodzeniową...

Byłem dzisiaj na Placu i na spokojnie obejrzałem sobie to dzieło. Moim zdaniem (ale nie jestem znawcą wyższej sztuki a może i w ogóle sztuki) rzeźba w żaden sposób nie tworzy całości z tym, co na wieży. Absolutnie nie przystaje także do popiersia marszałka (co słusznie zauważył ktoś poniżej), ani nawet do tego brązowego frędzla na rondzie, którego fanem nigdy nie byłem, ale z trudem przyjąłem do wiadomości. Droga władzo Zduńskiej Woli, do pisu mi naprawdę daleko, ale obawiam się, że tymi artystycznymi ruchami poparcia w narodzie wam nie przybyło

Poklepali się, pospijali z dziubków i nihil novi.

Panie Prezydencie rzeźba nie powiem ładna ale czy nie było innego miejsca .Chciałem przypomnieć że w tym miejscu w 1939 Niemcy rozstrzelali kilku Polaków. Pamiętam jak opowiadał mi tata jak ich spędzono na rynek aby oglądali egzekucję. Jak będą wyglądały przy tych gołych piersiach i pośladkach obchody wybuchu II Wojny Światowej . Ciekawe na co będą patrzeć dzieci a może będziecie przykrywać rzeźbę.Troche szacunku i pamięci o naszej tragicznej historii.

Masz rację. Zostaną "płopuczyny" i sługusy. Reszta uciekła, ucieka i ucieknie. Powolutku, a do przodu, nie do tyłu - jak u Orwella 1984 - wypisz wymaluj.

No i to jest dratewkowa metodologia - gala / koncert dla wybranych, transmisja w kablówce dla reszty. Tak samo jest m.in. budzetem obywat. - możecie głosować, ale na to, na co ja wam pozwolę.

Jedno jest pewne - wszyscy "KIEROWNICY" związani z KO/PO (jak zwał, tak zwał) - bez wyjątku traktują swoich pracowników jak sługusów - niewolników. To ich hobby. To ich krew.

...to są ciągle i te same osoby, powiązane w dużym stopniu z władzą i jej sprzyjające - matki, żony, kochanki, mężowie, ojcowie, kochankowie, teście, teściowe, zięcie, synowe, dzieci, wnuczki, pociotki. Machina powiązań, koneksji, układów - ty mnie, ja tobie. Zasadniczo to bezmózgia totalna, gdyż jak to określiła pani Nałęcz jakaś tam - trzeba popełnić myślozbrodnię, żeby się od nich uwolnić.

No jak to kim?! Baronessą. BARONESSA

Czy przy takiej sztuce łatwo będzie zachować kulturę?

1. Kogo wsparła do tej pory Fundacja Orłowskich-Osińskich poza samą sobą??? 2. Ile kosztowały kafelki na wieży kominowej tzw. ratusza i ta figurka przed? - Kto za to zapłacił, ile i w jakim celu? 3. Co to byli za przebierańcy udający jakąś szlachtę wielkopolską podczas spotkania w ratuszu, jakie pokazywała tele?,,, 4. Kiedy będzie w Zduni jakaś fabryka lub firma, znajdująca się w pobliżu łącznika S8. 5. Kiedy tutejsi prywaciarze skończą ze zmową cenową dot. pensji? 6. Kiedy dojdzie do referendum podobnego w Krakowie i Częstochowie?

Polska pod wodzą styropianu pomnikami stoi . Niczym Hongkong albo inny Singapur.

Krakow, Częstochowa,a teraz czas na referendum w Sietadzu! Osiewala z Rozwoj plus, zastępca z PiS, druga z poparciem SLD! Sodoma i Gomora ! Ważne by stołki byly, a kręgosłup niepotrzebny !

I pięknie. Warto doceniać artystów światowej klasy!

Czy to jeszcze sztuka, czy już ideologia? Dlaczego właśnie ta rzeźba, a nie inna, znalazła się obok obrazu „Strażnik pustyni”? Galeria sztuki – zdecydowanie na duży plus, pod warunkiem że będzie bezpłatna dla mieszkańców naszego miasta. Warto byłoby też dostosować zewnętrzne schody do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, tak jak dostosowano wnętrze budynku. Jako mieszkaniec Zduńskiej Woli kibicuję GOKiS-owi w Zapolicach za różnorodność organizowanych imprez i wychodzenie z ofertą kulturalną bezpośrednio do mieszkańców. Tak trzymać!

Szanowny Panie Wojciechu, piszę do Pana, ponieważ uważam, że jako artysta o tak wyjątkowej wrażliwości i dorobku powinien Pan wiedzieć, w jakiej rzeczywistości funkcjonuje miasto, z którym jest Pan związany. Zduńska Wola, niegdyś miejsce pracy, ambicji i nadziei wielu pokoleń, coraz bardziej przypomina przestrzeń, w której potencjał ustępuje miejsca stagnacji, a publiczne deklaracje o rozwoju coraz trudniej skonfrontować z codziennym doświadczeniem mieszkańców. Niepokoi mnie przede wszystkim sposób sprawowania władzy, w którym obywatelska odpowiedzialność zdaje się przegrywać z polityczną lojalnością, personalnymi układami i interesami wąskich środowisk. Mieszkańcy odnoszą wrażenie, że o dostępie do stanowisk i możliwości zawodowych zbyt często decydują nie kompetencje, doświadczenie czy rzeczywiste osiągnięcia, lecz przynależność do określonych kręgów politycznych i towarzyskich, w tym środowisk związanych z Platformą Obywatelską i Koalicją Obywatelską. Jeżeli miasto ma rozwijać się uczciwie, nie może być traktowane jak prywatny folwark, w którym jedni rozdają karty, a pozostali mają jedynie zaakceptować ustalone reguły gry. Trudno również przejść obojętnie obok sytuacji gospodarczej. Według przytaczanych przez mieszkańców szacunków około jedenastu tysięcy osób pracuje poza Zduńską Wolą. To liczba, która powinna skłaniać do poważnej refleksji nad kondycją lokalnego rynku pracy, odpływem potencjału ludzkiego i brakiem wystarczających perspektyw zawodowych. W mieście, w którym tak wielu ludzi musi szukać zatrudnienia gdzie indziej, niepokojąco często mówi się o wynagrodzeniach oscylujących wokół płacy minimalnej, ograniczonych możliwościach awansu i nieformalnej presji na utrzymywanie niskich stawek. Nie twierdzę, że każda z tych sytuacji wynika z jednej przyczyny, ale ich nagromadzenie tworzy obraz miasta, które nie potrafi zaoferować swoim mieszkańcom odpowiedniej przyszłości. Wystarczy przejść główną ulicą, by dostrzec pustoszejące witryny, zamykające się lokale i przestrzeń, która zamiast tętnić życiem, coraz częściej sprawia wrażenie opuszczonej. Za tym widokiem kryją się przecież konkretne ludzkie historie: przedsiębiorcy, którzy nie wytrzymali ekonomicznej presji, młodzi ludzie wyjeżdżający w poszukiwaniu lepszych warunków, rodziny, które nie widzą powodu, by wiązać swoją przyszłość z tym miejscem. Zamiast przekonującej wizji rozwoju zbyt często dostrzegamy bezwład, polityczne samozadowolenie i brak ambicji, które mogłyby przywrócić miastu jego znaczenie. Najbardziej przygnębiające jest jednak to, że w takiej atmosferze coraz łatwiej spotkać się z butą, złośliwością, zazdrością o cudze osiągnięcia i próbami umniejszania ludziom, którzy mają własne zdanie, wiedzę lub ambicje. Nie chcę sprowadzać wszystkich mieszkańców do takiego obrazu, bo byłoby to krzywdzące. W Zduńskiej Woli są ludzie uczciwi, utalentowani i wartościowi. Tym bardziej jednak szkoda, że ich energia bywa marnowana w środowisku, które zamiast wspierać inicjatywę, potrafi ją zniechęcać. Piszę do Pana nie po to, by oczekiwać deklaracji politycznej czy publicznego opowiedzenia się po którejkolwiek ze stron lokalnego sporu. Chciałabym jedynie, aby miał Pan świadomość, że za oficjalnymi uroczystościami, przemówieniami i reprezentacyjnymi gestami istnieje również druga Zduńska Wola: miasto ludzi rozczarowanych, pozbawionych perspektyw i coraz bardziej przekonanych, że ich głos nie ma znaczenia. Warto zatem zadać sobie pytanie, czy obecność wybitnego artysty w przestrzeni publicznej miasta powinna być traktowana wyłącznie jako element jego prestiżu, czy może również jako zobowiązanie do refleksji nad tym, co dzieje się z miejscem, które chce się utożsamiać z kulturą i sztuką. Pański dorobek zasługuje na szacunek niezależny od lokalnych układów, ale właśnie dlatego uważam, że powinien Pan wiedzieć, jak wielu mieszkańców postrzega dziś rzeczywistość Zduńskiej Woli. Nie jest moją intencją obrażanie miasta ani jego mieszkańców. Przeciwnie, piszę, ponieważ uważam, że Zduńska Wola zasługuje na znacznie więcej niż stagnację, polityczne układy, gospodarczy marazm i atmosferę, w której ambicja zbyt często spotyka się z niechęcią. Zasługuje na uczciwe instytucje, realne inwestycje, godną pracę i perspektywy, które zatrzymają młodych ludzi, zamiast zmuszać ich do wyjazdu. Być może warto, aby spojrzał Pan na to miasto nie tylko przez pryzmat jego oficjalnego wizerunku, ale również przez doświadczenia tych, którzy codziennie mierzą się z jego problemami. Czasem najważniejszym gestem wobec miejsca nie jest bezwarunkowe przywiązanie, lecz odwaga, by dostrzec jego słabości i nie pozwolić, aby stały się czymś normalnym. Z wyrazami szacunku Baronessa